Fikhul Ibadat - Muhamed Seid Serdarevic

Propisi o osnovnim islamskim duznostima.1968, Vrhovno islamsko starjesinstvo (Sarajevo) 

Fikh-ul-ibadat je punih pedeset godina sluzio kao najobimniji i najmjerodavniji izvor fikhskih propisa na nasem jeziku iz oblasti obredoslovlja u sirem smislu, u sto spadaju namaz, zekat, hadz i post. Do sada je ovo djelo dozivjelo tri izdanja. Sva tri izdanja stampana su arapskim slovima, takozvanom »matufovacom«. Prvo izdanje, koje je izdao Reis-ul-ulema Hadzi Mehmed Dzemaludin ef. Causevic izaslo je 1918. godine. 

Autor ovog djela Muhamed Seid Serdarevic, dobro poznat starijim generacijama muslimana, rodio se je u Zenici 8. decembra 1882. godine.Za 36 godina zivota i 14 godina aktivnog rada napisao je desetak do petnaest sto manjih sto vecih radova sa temama iz drustvene i religiozne oblasti i preko stotinu clanaka u gotovo svim muslimanskim casopisma onog vremena. Znacaj njegova djela nije dovoljno istaknut u publicistici muslimana BiH. Time je ujedno izostala i odgovarajuca ocjena o njemu kao drustveno-prosvjetnom radniku, koji je u tadasnji konzervativni sistem osnovnog i opce-drustvenog obrazovanja unio nove momente, koji su znacili reformu i reorganizaciju toga sistema. Njegov rad karakteristican je po originalnom stvaranju, prevodilackoj djelatnosti, reformi osnovne vjerske nastave, organizovanju imamsko-mualimskog staleskog udruzenja i pisanju vjerskih udzbenika na narodnom jeziku - prvi slucaj u istoriji muslimana Bosne i Hercegovine. Dobar poznavalac arapskog, turskog, perzijskog i vlastitog jezika, pod utjecajem Sejh Muhameda Abduhua, Dzemaludina Afganije i Tekijuddina Ibni Tejmije - a prvenstveno onog prvog, ciji mu je reformatorski rad bio dobro poznat, pristupio je razradi programa za reformu osnovne vjerske nastave kod nas, cim je postavljen za vjeroucitelja, nakon zavrsenog »Darul-muallimina« u Sarajevu. Pored organizacionog rada, uredivao je i strucni casopis drustva »Muallim«, koji se svojom strukturom i tematikom smatrao medu najboljim te vrste, ne samo kod nas. Jedna od rubrika »Pitanja i odgovori« iz ovog casopisa bila je veoma cijenjena i popularna, pa je kasnije izdata i kao posebna knjiga. Pored ostalih djela u vremenu od 1904. do 1917. godine napisao je prvu Istoriju Islama pod nazivom »Kratka povijest Islama« i »Fikh-ul-ibadat«, zatim »Jedan hadisi serif«, »Dvije opasne socijalne bolesti« i »Istinitost Bozijeg bivstva i Muhamedova poslanstva«. Radio je na prevodenju »Kur’ana« i na gradi za jedan arapsko-bosanski rjecnik. Na zalost, ovi materijali nestali su nakon njegove smrti. Umro je 26. maja 1918. godine. Ovo djelo “Fikh-ul-ibadat” dozivjelo je vise izdanja na arabeci i kasnije na latinici i do danas predstavlja jedan od najznacajnih i nezaobilaznih udzbenika iz Fikhul-ibadata hanefijskog mezheba.